Witam,
ostatnimi czasy przewinęło się trochę tekstów i komentarzy na temat zaopatrywania się w szmatki w SH, sposobu prowadzenia bloga, reklamy i kryptoreklamy, perełek itp.
Jak już wielokrotnie podkreślałem większość swoich zakupów dokonuję w secondhandach. Przyczyny są różne.
Przede wszystkim liczy się dla mnie jakość i różnorodność oferowanych wyrobów, trudno osiągalna w typowych systemach sprzedaży i małomiasteczkowych, wręcz prowincjonalnych realiach.
Oczywiście możliwa jest wyprawa do wielkich centrów handlowych nasyconych do granic możliwości firmami, markami, wyrobami o najprzeróżniejszej jakości i cenie. Kosztem wielu godzin, przedeptanych hektarów, kilometrów i pięter - znajduję mniej interesujących mnie rzeczy, nie mówiąc już o poważnie nadszarpniętym portfelu.
Tak więc w swoich zakupach opieram się na kilku przydrożnych SH, tzn. znajdujących się mniej więcej na mojej trasie z pracy do domu. Wybieram wyłącznie te miejsca gdzie odzież wisi na wieszakach posortowana według rodzaju odzieży, kolorystyki, rozmiarów itp. Powinno być czysto i schludnie.
Omijam miejsca, gdzie oferta leży skotłowana i wymieszana na wielkich stołach/skrzyniach, nie mówiąc już o workach.
Pierwsza selekcja to po prostu dotyk, stąd tytuł tego tematu:
kupowanie przez głaskanie.
Tkaniny, dzianiny winny być miłe w dotyku: miękkie, lekkie, sprężyste. Zresztą jest to cecha przede wszystkim dobrych tekstyliów z naturalnych włókien. Trzeba jednak brać pod uwagę, że wełna-wełnie, bawełna-bawełnie itd. - nierówna. Ważne jest miejsce pochodzenia, jakość surowca i cały proces technologiczny prowadzący do gotowego wyrobu.
Wszelkie tekstylia w dotyku przypominające zmięty papier toaletowy, kawałek szorstkiej i sztywnej dykty, śliski worek foliowy, ceratę - bezwzględnie pomijam, nie zawracając sobie nimi głowy.
Wzrok ma drugorzędne znaczenie, chociaż dobre tkaniny mają lekko "jedwabisty" wygląd i naturalne kolory.
Postępując zgodnie z tą metodą mogę bardzo szybko "przejrzeć" kilka/kilkanaście regałów, wyławiając interesujące mnie zazwyczaj tylko kilka rzeczy.
Po sprawdzeniu rozmiaru, cięższe sztuki odzieży mierzę, niekoniecznie przeglądając się w lustrze. Znowu ważne jest przede wszystkim poczucie komfortu po założeniu. Rzeczy, które cisną, uwierają, krępują ruchy odpadają.
Kolor i styl mają mniejsze znaczenie. Prawie wszystko da się poskładać w mniej lub bardziej sensowną całość. Jednego dnia mogę wyglądać jak lord, innego dnia jak włóczęga.
Odrzucam też wszelkie zmechacone rzeczy, nie przeszły próby czasu. Wszelkie wtórne golenia i strzyżenia odpadają, zazwyczaj skutkuje to na bardzo krótki czas.
Niekiedy weryfikacja przed lustrem i tyle. Na końcu można spojrzeć na metkę, głównie sprawdzając, czy nie są to jakieś sztuczności udatnie udające dobrą tkaninę.
To wszystko nie zabiera dużo czasu, a dzięki tej metodzie marka/producent bywa miłym zaskoczeniem. Czasami trafiają się prawdziwe perełki, czego zresztą wszystkim szukającym życzę.
Dzisiejszy zestaw jest stosunkowo prosty. Nawiązuje głównie do stylu związanego z butami Bed Stu. Jest jednak troszkę bardziej elegancki, niż pokazywany przez tę firmę.
Tym razem stosunkowo rzadko u mnie spotykana, cienka wełniana koszula na wierzch, w miejsce marynarki, cienkiej kurtki, lub zapinanego swetra. O ile dobrze pamiętam, pierwszy raz na tym blogu.
Wąskie spodnie to typowy krój dżinsów, nie jest to jednak blue jeans, lecz granatowy niezbyt gruby drelich.
Kolorem wyróżniającym się, są różne odcienie żółtego.
miłego dnia
Vislav
